یه زمانی...
دمتون گرم نیویورکیا!
خیلی حال می‌ده که به عنوان شهردار واستون حرف می‌زنم.
این قضیه "ونسا" داره گند می‌زنه به رابطه‌ت با اون رای‌دهنده‌های کله‌گنده‌ت.
من و خانومم یه کارایی داریم که باید ردیف کنیم.
دکتر "گلین"، بذارید شهردار و خانم "فیسک" رو بهتون معرفی کنم.
"هکتور آیالا"؟ می‌گن یه پلیس رو ناکار کردی.
من هولش ندادم، به جون تو.
من هنوزم می‌خوام وکیلت بمونم.
"هکتور" اون مردی نیست که باهاش وصلت کردم.
"ببر سفید"؟
جا انداختی بهم بگی
- که شبا میری آدم می‌کشی؟ - یکی باید مراقب این خیابونا باشه دیگه.
می‌خوام اون شاهدی رو که "هکتور" جونشو نجات داده لب سکوی قطار برام پیدا کنی.
"نیکی". تو تنها کسی هستی که بین "هکتور"
و یه عمر آب خنک خوردن وایسادی.
کدوم گوریه؟
متاسفانه، دیگه اینجا نیست و رفته.
بهت می‌گم این کارو نکن.
ممنون.
چیزی واست آوردن بخوری؟
نه.
"لوکیو" یه ساحله نزدیک جایی که دنیا اومدم تو "پورتوریکو".
به نظر من که از همه جا قشنگ‌تره.
شن‌های سفید، درختای نارگیل و قورباغه‌های "کوکی".
اونا یه جور قورباغه کوچولوی درختی‌ان.
صداشون قور قور نیست. عین اسمشون چهچه می‌زنن.
خنده‌م می‌گیره چون توریستا می‌گن صداشون خیلی بلنده و رو مخه.
ولی واسه ما پورتوریکوییا یه جور آهنگ جادوییه.
تازه قورباغه‌های "کوکی" تا آخر عمرشون فقط با یکی جفت می‌شن. واسه همین، هر روز دم غروب که میشه...
هزار هزار تا از این قورباغه‌ها شروع می‌کنن به خوندن، هر کدوم واسه عشق خودشون می‌خونن.
این آهنگ جزیره‌ست.
تو دوباره اون ساحل رو می‌بینی "هکتور". قول می‌دم بهت.
دوباره میری پیش زن و بچه‌ت.
"پلیس نیویورک سیتی، 1964"
"(نلسون)، (مرداک)، (پیج)، دفتر وکالت"
"از رو کامیکای مارول"
"دردویل: دوباره متولد میشه"
چیه؟
هول نشین. اومدیم دزدی. کار اضافی هم نکنین.
عصرتون بخیر مشتیا.
هوا سرده، نه؟
کلیدای این کامیون جیگر رو میدی به ما؟
- بگیر. - ایول، دمت گرم. کیف پولاتونم بدین لِفتش ندین.
- بفرما. - دستت طلا.
تو هم بده "سوزان".
اصلا حواست هست این کامیون مال کیه؟
زور بازو که داری؟
آره.
ای بی‌ناموسِ کله‌خر.
"گزارش بی‌بی"
تو این شهر با چِشِ باز راه میرم، ولی خب اینجا بزرگ شدم. نمی‌ترسم،
ولی اگه یکی بخواد خِفتم کنه،
یه هفت‌تیر دارم درمیارم میذارم بیخ گوشش. به همین سادگی.
اینجا شبا دراز و سیاهه.
خوبا با بدا، بدا با بدا، خوبا با خوبا.
نیویورک جون سالم در میبره؟ والا چی بگم.
از من می‌پرسی؟ شرمنده، نمی‌دونم.
شنیدم اون نقاشی سه تیکه "فروید" که "بیکن" کشیده دوباره قراره چوب حراج بخوره...
همون زرد رنگه‌هه.
خاطرت هست.
یادمه.
با فروختنش می‌تونم 200 میلیون دلار پول ردیف کنم.
می‌دونم که نمی‌تونی دست رو دست بذاری،
ولی من دنبال یه کارای خفن‌تری‌ام.
مثلا چه کارایی؟
ببخشید وقتتونو گرفتم قربان،
ولی شما گفتین هر خبری دور و بر بندر "رد هوک" شد بهتون بدم.
- آره. - درسته.
دیشب، یه 800 متری بندر دو نفر رو تیکه پاره کردن.
انگار یه دزدی خفن بوده که به خون و خونریزی کشیده.
این خیلی واسه توریستای شهر بده.
باید یه چند تا زنگ بزنیم...
و به رئیس پلیس "گالو" بگیم این ماجرا رو زودتر ماست‌مالی کنه.
آره، می‌تونیم یه حالی بهشون بدیم.
اینا دارن پاچه میگیرن چون کسی نیست که بالا سرشون باشه.
نه تو باشی، نه من، می‌افتن به جون همدیگه عین سگ و گربه.
یه مشت موش کورن.
موشای تهِ چلیک. بذار همدیگه رو جر واجر کنن.
وقتی کارشون با هم تموم شد،
اون چندتایی که تهش زنده موندن، میان سراغ تو.
اون دنیا، اون مدل خشونتا و دشمنیای چرت و پرت...
هیچ کدوم اینا به ما ربطی نداره.
اوکیه. الان میام.
تو که توی ساختمون عینک دودی لازم نداری.
ببخشید، با منی؟
کی اینجاست؟
پس تو یه وکیل کوری که کتک‌کاری هم بلده. می‌خواستم خیالم راحت شه که روبراهی.
خوبم بابا.
فقط... تو فکر بودم.
تو فکر چی حالا؟
داشتم فکر می‌کردم چقدر دلم واسه اون مرتیکه تنگ شده.
اون یارو دیگه کیه؟
خودت که می‌دونی.
اون که گورشو گم کرده.
واسه همیشه رفته.
فکر کنم مفهوم خونه امن رو درست متوجه نشدی.
احتمالاً داره ما رو می‌پاد.
می‌گه اون آهنگه بهش آرامش می‌ده.
این چیزیه که آرومش می‌کنه.
بالاخره برگشتی، "چری کولا".
همین؟ جون من، رفیق؟
اولاً، اینجا پارتی نیست. منم رفیقت نیستم.
و اینو فقط واسه این آوردم که بتونی اون بالا وایسی بدون اینکه عرق کنی یا بالا بیاری.
آروم باش. خودم جمعش می‌کنم. خیالت تخت.
چند وقته تو پلیس نیویورکی، افسر "پاول"؟
بیشتر از 15 سال.
و تو کل این 15 سال،
چند بار به‌خاطر کارت ازت تقدیر شده؟
3 بار. یه بار به‌خاطر درستکاری، دو بار به‌خاطر خدمت به اجتماع.
به نظرت غیرعادی نیست که یه افسر با سابقهٔ تو،
شب سال نو کار کنه؟
راستش، خودم داوطلب شدم.
خیلی از بچه‌های اداره ما زن و بچه دارن،
ولی خب بچه‌های من بزرگ شدن. بچه‌های "کیل" هم همین‌طور.
"کیل"، افسر "شاناهان"، همکارت؟
آره. ما شیفت "واشنگتن هایتس" بودیم،
و کلی افسر فرستاده بودن "تایمز اسکوئر" واسه تأمین امنیت مراسم توپ سال نو.
تو و افسر "شاناهان" اون شب شاهد جرم و جنایتی بودین؟
تا وقتی که به سکوی ایستگاه خیابون 168ام برسیم، هیچ جرم و جنایتی ندیدیم.
اونجا چی شد؟
داشتیم گشت‌زنی معمولیمون رو تموم می‌کردیم.
اونجا عین شهر ارواح بود،
بعد یهو متهم از ناکجاآباد پیداش شد.
یه نگاه وحشی‌ای تو چشماش بود، که هر کی یه مدت پلیس باشه می‌فهمه یعنی چی، و شروع کرد دویدن به طرف ما.
به متهم دستور دادی وایسه؟
بله، چند بار.
واکنش نشون نده "هکتور".
داد زدیم، نشان‌هامونو درآوردیم،
ولی اون همین‌جور می‌دوید. و با مشت بهمون حمله کرد، بعد…
یهو حس کردم "کیل" داره اونو از من جدا می‌کنه.
و یه لحظه بعد، اون یارو "کیل" رو گرفت
و پرتش کرد جلوی قطار.
به همین راحتی.
به همین راحتی؟
اعتراض دارم. نظر شخصیه.
اعتراض وارده.
افسر "پاول"، می‌دونم چقدر برات سخته.
من و "کیل شانهان" 8 ساله همکاریم.
یعنی 8 سال با هم آبجو خوردیم و دربارهٔ بچه‌هامون حرف زدیم و درباره اینکه تیم "نیکس" چقدر داغونه، حرف زدیم.
"کیل شانهان" بهترین دوستم بود.
و حالا دیگه تموم شد.
دیگه سوالی ندارم.
افسر "پاول"، صبح بخیر.
بهم گفتن چشمت کبود شده.
- امیدوارم حالت خوب باشه. - آره، نگران نباش.
تو بوکس یه چیزی می‌گن.
می‌گن بهترین درمان کبودی چشم، اینه که زودتر جاخالی بدی.
- اعتراض دارم. - اعتراض وارده. تمومش کن آقای "مورداک".
افسر "پاول"، فقط می‌خوام یه چیزی رو روشن کنم.
شما شهادت دادین که قبل از اینکه موکل من به ایستگاه برسه،
اونجا مثل شهر ارواح بوده.
بله.
یعنی شما و همکارتون تنها کسایی بودین که روی سکو بودین.
بله.
کلمات گاهی گیج‌کننده‌ان،
پس می‌خوام مطمئن بشم که منظور همو درست می‌فهمیم.
"تنها" یعنی اینکه شما دو تا اونجا بودین و هیچ‌کس دیگه‌ای نبوده؟
- درسته. - کسی منتظر قطار نبود؟
نه.
هیچ نوازنده دوره‌گردی نبود که گیتار بزنه؟
- نه. - خب. شما تنها بودین.
نه نوازنده‌ای دیدی، نه مسافری.
یعنی قطعاً اونجا یه خبرچین نبوده
- که شما دو تا کتکش زده باشین؟ - اعتراض دارم!
بهتره سوالت مبنایی داشته باشه، آقای "مورداک".
- بله، داره قربان. - پس حواستو جمع کن، اگه منظورتو می‌فهمی.
افسر "پاول"، تا حالا مردی به اسم "نیکی تورس" رو ملاقات کردی؟
اصلاً اسمش هم به گوشم نخورده.
عجیبه، چون من مطلع شدم که "نیکی تورس" یه خبرچین بوده
که با پلیس نیویورک کار می‌کرده.
و حتی مستقیماً با شما و افسر "شاناهان" کار می‌کرده.
افسر "پاول"، آیا شما و افسر "شانهان"
با "نیکی تورس" اون شب روی سکوی ایستگاه قرار ملاقات داشتین؟
بهت گفتم، نمی‌شناسمش.
بله. گفتی.
ممنون.
"تورس" نمی‌تونه شهادت بده.
تقریباً آماده‌ست.
- داره چیکار می‌کنه؟ - چیزی هست که نگرانش باشیم؟
آره.
تو بهم قول دادی که جام امنه.
جات امنه اگه از دید خارج بمونی. زود باش.
زل زدن به در باعث نمی‌شه زودتر برسن. کی گفته دارم به در نگاه می‌کنم؟
اونا میان.
همه بلند شین.
دادگاه عالی ایالت نیویورک، جلسه بیستم، رسمیت داره.
ریاست دادگاه با قاضی محترم، "فیتزجرالد کوپر".
دادگاه‌های ایالت نیویورک
- خوبی؟ - آره.
آقای "مورداک"، شاهدت رو احضار کن.
یه لحظه دیگه، قربان.
صبح بخیر افسر.
از اون ون بیا بیرون، لعنتی.
‫کجاست؟
‫بازش کن.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫یالا! زود باش!
‫رسیدن.
‫وقت‌شناسی‌ت حرف نداره رفیق.
‫میشه لطفاً اسمت رو برای صورت‌جلسه بگی؟
‫بله. اسم من "نیکی تورس"ـه.
‫و کجا زندگی می‌کنی آقای "تورس"؟
‫"واشنگتن هایتس".
‫نزدیک ایستگاه متروی خیابون ۱۶۸ـامی؟
‫آره، ایستگاه ۴ تا بلوک با خونه‌م فاصله داره.
‫الان کجا کار می‌کنی؟
‫فعلاً دنبال کار می‌گردم.
‫درسته، دو سال سختی رو گذروندم.
‫۱۸ ماه پیش ‫به جرم معامله مواد مخدر دستگیر شدم.
‫می‌دونستم اشتباهه، ولی یه بچه دارم. ‫به پول احتیاج داشتم.
‫خب، پس احتمال داشت که به زندان محکوم بشی.
‫تو اون پرونده چی شد؟
‫یهو غیب شد.
‫به هیئت منصفه بگو چرا.
‫به پلیس گفتم که گاهی بهشون کمک می‌کنم.
‫منظورت از "کمک"، ‫اینه که خبرچین بشی؟
‫آره.
‫آقای "تورس"، ‫شب سال نو داشتی همین کارو می‌کردی؟
‫داشتی اطلاعات می‌دادی ‫به افسر "شاناهان" و "پاول"؟
‫یادت باشه که قسم خوردی.
‫نه. من کل شب خونه بودم.
‫ببخشید، من گیج شدم.
‫قبلاً، واضح گفتی
‫که تو ایستگاه خیابون ۱۶۸ بودی ‫و داشتی کتک می‌خوردی
‫- که "هکتور" جونت رو نجات داد. ‫- اعتراض دارم.
‫- اعتراض دارم! ‫- قبوله.
‫خودش رو به خطر انداخت.
‫- "مُرد"! ‫- بسه دیگه وکیل!
‫این مزخرفه.
‫- این بازجوییه. ‫- چیکار می‌خوای بکنی آقای "مورداک"؟
‫شاهدم رو پس می‌گیرم، قربان.
‫آقای "تورس"، می‌تونی بری.
‫شهردار ۳۰ دقیقه تاخیر داره.
‫به ما ملحق نمیشه.
‫تیراندازی دو روز پیش تو بندر
‫آخرین مورد از یه سری ‫افتضاحات پر سر و صداست.
‫دزدی کامیون‌ها، خشونت تو باراندازها، جنگ بین باندها…
‫اینا تیترهای صفحه اول روزنامه اِگزَماینِران
‫همه‌ی اینا امروز تموم میشه.
‫ما از تو دستور نمی‌گیریم بچه جون. ‫اوضاع اینجوری پیش نمیره.
‫"لوکا".
‫این چیزیه که به "ویکتور" بدهکاری.
‫غرامت.
‫یک میلیون و ۸۰۰. خوشم اومد.
‫دیوونه شدی؟
‫دفعه بعد یه سری آدم استخدام کن که بلد باشن کامیون بدزدن!
‫یه مشت آدم که الکی تیراندازی می‌کنن رو استخدام نکن.
‫بسه! شما دوتا دارین حرف منو ثابت می‌کنین.
‫این همه دعوا، خونریزی، هرج و مرج… ‫اینا مزاحم کار و کاسبی‌ان.
‫یک میلیون و ۸۰۰. این رقمیه که باید بدی.
‫واقعاً؟ یه فکر بهتری دارم.
‫نظرت چیه که هیچی به "ویکتور" ندم، ‫و به "فیسک" بگی
‫که اگه حرفی داره بیاد خودش بهم بگه؟
‫من از پیک شهردار دستور نمی‌گیرم!
‫من واسه شهردار کار نمی‌کنم. واسه اون مرد کار می‌کنم.
‫وقتی ترتیب کاراشو دادیم، موافق بود.
‫خیلی آدم مزخرفیه، ولی موافق بود.
‫پس چی شد؟
‫شاید پلیس تهدیدش کرده یا پسرشو تهدید کردن.
‫شایدم از اول با ما نبوده.
‫خب بدون شهادت "نیکی" چی داریم؟
‫هیچی. کل دفاع‌مون رفت رو هوا.
‫شاید یه سری مدارک باشه،
‫یا فرم ثبت نام "خبرچین محرمانه" ‫یا یه دفتر حساب و کتاب یا یه همچین چیزی؟
‫اگه اونو گیر بیاریم، به عنوان شاهد مخالف میاریمش.
‫گشتم. هیچی نیست.
‫همه معامله‌های "پاول" نقدی بوده، هیچی رو ثبت نکرده.
‫به نفع اونا شهادت داده؟
‫- می‌تونیم به خاطر یه پرونده دیگه، اعتبارشو زیر سوال ببریم؟ ‫- چیزی پیدا نکردم.
‫پاکِ پاکه. میاریمش واسه شهادت.
‫داستان رو از طرف خودش تعریف می‌کنه. حقیقت رو میگه.
‫و امیدواریم که اعضای هیئت منصفه ‫همون‌جوری که ما می‌بینیمش، ببیننش.
‫این تنها امیدمونه.
‫به بوربن بیشتری احتیاج داریم.
‫کاری که داری می‌کنی فایده نداره.
‫مشاوره ازدواج؟
‫بهم بگو.
‫"بک" رو فرستادم پیش "لوکا"
‫بهش دستور دادم که یک میلیون و ۸۰۰ هزار به "ویکتور" بده ‫به عنوان غرامت دزدیده شدن کامیونش.
‫بیا کاری نکنیم که دیگه بهت اعتماد نداشته باشم.
‫از اینکه می‌بینم همه چی داره خراب میشه خوشحال نیستم. ‫درک می‌کنم. این کارت برای حفظ صلح بود.
‫بعضی وقتا لازمه که صلح به هم بخوره،
‫و باید آشوب حاکم بشه،
‫برای یه مدت کوتاه، تا بشه یه نظم قوی‌تر ساخت.
‫باورته؟ آشوب قبل از یه صلح قوی‌تر؟
‫یا این مجازاتیه که دارم به خاطر کارام پس میدم؟
‫- نه. ‫- داری منو به خاطر رابطه‌م با "آدم" مجازات می‌کنی.
‫- من دارم تو رو به خاطر هیچی مجازات نمی‌کنم! ‫- داری منو طرد می‌کنی.
‫ممنون از صبرتون.
‫کجا بودیم؟
‫آقای "آیالا"، تقریباً چند بار میری ایستگاه متروی ‫خیابون ۱۶۸؟
‫چند بار در هفته. نزدیک آپارتمانمه.
شب عید اونجا بودی؟
آره.
می‌شه بگی اون شب چی شد؟
آره، یه چند تا شاخه گل از یه گل‌فروشی کوچیک خریدم،
و راه افتادم سمت ایستگاه.
کجا می‌رفتین آقای آیالا؟
آقای آیالا؟
من و خانومم با خواهرم و دختر خواهرش زندگی می‌کنیم.
من و سولیداد همیشه دلمون می‌خواست یه خونه از خودمون داشته باشیم،
و من بالاخره پولامو جمع و جور کرده بودم.
یه بیعونه‌ای داده بودم واسه یه آپارتمان نقلی تو جنوب برانکس.
کوچولوعه، ولی خب مال خودمونه.
می‌خواستم برم اونجا گل ببرم واسه فرداش.
چون می‌خواستی خانومتو غافلگیر کنی.
آره.
خب، داشتی می‌رفتی تو ایستگاه.
بعدش چی شد؟
یه صدای جیغ و دادی شنیدم. انگار یکی بدجور گیر افتاده بود، منم بدو بدو رفتم پایین…
که ببینم چه خبره.
چی دیدی؟
یه یارو داشت کتک می‌خورد.
یارو رو می‌شناختی؟
نه. و دیگه ندیدمش تا همین دیروز تو دادگاه.
و تازه فهمیدم که اسمش نیکی تورهسه.
اون دو تایی که داشتن می‌زدنش چی؟
- اونا رو می‌شناختی؟ - نه.
می‌دونستی که پلیسن؟
نه. سرشون داد زدم که ول کنن، ولی محل نذاشتن.
منم دویدم که به اون بنده خدا کمک کنم.
بعدش همه چی در یه چشم به هم زدن اتفاق افتاد.
خواستم جداشون کنم، اونا هم افتادن به جون من،
منم خواستم از خودم دفاع کنم
یهو یکیشون پاش لیز خورد و پرت شد رو ریل قطار.
من فقط می‌خواستم کمک کنم.
نمی‌خواستم بلایی سر کسی بیاد.
می‌تونستی بزنی به چاک.
و خودتو قاطی ماجرا نکنی.
جونتو کف دستت گرفتی تا به یه آدم غریبه کمک کنی.
بار اولت هم نبود، درسته؟
- متوجه نمی‌شم. - منظورم اینه که
که قبلاً هم خودتو تو هچل انداختی. اونم چند بار.
سوال اینه که واسه چی؟
چون اون بدبخت گیر افتاده بود.
اون شب رفتی جلو چون یه قهرمانی.
مَت، بیخیال.
مت، تمومش کن دیگه.
آقای آیالا، بله یا نه؟ شما همون مجری عدالت خودخوانده‌ای هستین که به "ببر سفید" معروفه؟
- جناب قاضی اعتراض دارم! - ساکت!
- بله یا نه؟ آقای آیالا؟ - ساکت!
تو دادگاه من نظم رو رعایت کنین!
هر دوتاتون، همین الان بیاین تو دفتر من.
عجب رویی داری تو! چقدر آدم می‌تونه پست و حقه‌باز باشه!
نشستی اونجا و منو گول زدی.
برام نمایش اجرا کردی،
کاری کردی که این اطلاعات رو مخفی نگه دارم،
بعدشم واسه من در مورد درست و غلط سخنرانی کردی،
بعدش هم اونقدر پررویی که وایسادی و دادگاه منو به مسخره گرفتی؟
قصد من این نبود، جناب قاضی.
شاهد اصلی منو یه جوری تهدید کردن. مجبور شدم.
پس اون سخنرانی‌های قشنگت در مورد "بی‌عدالتی در منحرف کردن هیئت منصفه" چی شد؟
هویت مخفی هکتور تو این پرونده خیلی مهمه.
کاری که اون به عنوان "ببر سفید" انجام می‌ده نشون‌دهنده شخصیتشه.
- خدای من. - این حق منه…
تو دفتر "مورداک و شرکا" یه بخشی هم واسه دورویی دارین؟
خیلی خب، بسه دیگه، هر دوتون!
می‌تونم اینو از صورتجلسه حذف کنم، ولی فایده‌ای نداره.
می‌تونم حکم به ابطال دادرسی بدم،
ولی خبرش پخش شده، دیگه خیلی دیره.
منو تو دردسر انداختی آقای مورداک.
نمی‌خواستم به دادگاه بی‌احترامی کنم.
بذار یه چیزی رو روشن کنم.
تو این در رو با لگد باز کردی آقای مورداک. یعنی…
آره. یعنی موکل من از هر طرفی ممکنه بهش حمله بشه. می‌فهمم.
دیگه تمومه.
ممنون، جناب قاضی.
ببین، من بالای یه هرم 500 نفری از وکلای دادگستری نشستم.
دیگه پاتو تو هیچ دادگاهی نمی‌تونی بذاری،
مگر اینکه یکی از اونا جلوتو بگیره.
امیدوارم کاری که کردی ارزشش رو داشته باشه.
فکر نمی‌کنم آقای آیالا یه محاکمه عادلانه داشته باشه.
گزارش (بی‌بی)
می‌دونی چرا؟ چون پورتوریکوییه.
این تبعیض علیه اونه.
اگه مدارک کافی باشه، باید بره زندان،
ولی حقشه که یه محاکمه عادلانه داشته باشه، و فکر نمی‌کنم نصیبش بشه.
باید اول با من مشورت می‌کردی.
می‌دونم.
تو نباید این قضیه رو لو می‌دادی.
من فقط دارم جون می‌کنم که تو رو از حبس رفتن در بیارم، رفیق.
داشتیم گند می‌زدیم، مجبور شدم یه کار اساسی بکنم.
می‌دونی هکتور؟ اگه از این مخمصه در بیای،
دیگه دوران "ببر سفید" بازیت تمومه ها.
خودت اینو می‌فهمی، نه؟ دیگه نمی‌تونی اون ریخت و قیافه رو به خودت بگیری.
فکر کنم ملتفت نشدی.
"ببر سفید" فقط یه دست لباس نیست که بپوشمش.
این خودِ خودِ منه.
این یه جور پیغامه.
من انتخابش نکردم. اون منو گیر آورد.
انگار ازم بخوای دیگه نفس نکشم و هوا تو ریه‌هام نره.
راه‌های دیگه ای هم واسه کمک کردن هست.
راه‌های دیگه‌ای هم برای کمک کردن هست.
راه‌هایی که نیاز به ماسک و نقاب نداره.
الان باید به فکر زن و بچه‌ات باشی. اونا به تو احتیاج دارن.
حالا اگه حرف من یه ذره هم ارزش داره،
به نظرم خودتم تعجب می‌کنی که چقدر دلت برای اون تیپ و قیافه تنگ نمی‌شه.
پسرمون رو رسونده بودیم مسابقه، داشتیم با ماشین برمی‌گشتیم خونه،
که یهو دیدیم یه شاسی‌بلند چراغ قرمز رو رد کرد و از بغل کوبید به ما.
موتور ماشین آتیش گرفت.
خواستم در رو باز کنم، ولی قفل شده بود.
فکر کردیم دیگه کارمون تمومه.
تا اینکه یهو دیدم یکی داره می‌دوئه طرفمون.
"ببر سفید" بود.
اون جون ما رو نجات داد.
چند هفته پیش، داشتم از سر کار برمی‌گشتم.
دیر وقت بود، باید از یه کوچه خلوت می‌رفتم تا برسم خونه.
یه مرده خواست بهم حمله کنه. جیغ کشیدم،
ولی دیدم چاقو دستشه.
خیلی ترسیده بودم.
اگه "ببر سفید" اونجا نبود، خدا می‌دونه چه بلایی سرم می‌اومد.
حالا، بریم سراغ یه نظر بی‌طرف‌تر.
این گزارش پلیسه که افسر "لوکاس بارلو" داده.
"شب دوم اکتبر، ساعت 2:38 نصفه شب،
"به یه تماس در مورد یه دزدی جواب دادم.
"وقتی رسیدم، مظنون توی یه کوچه قایم شده بود،
"و قبل از اینکه اسلحه‌ام رو در بیارم، بی‌دلیل بهم حمله کرد.
"با هم درگیر شدیم. بعدش "ببر سفید" پیداش شد.
"اومد وسط، مظنون رو از من دور کرد،
"و بعدش کمکم کرد تا مظنون رو بگیریم و دستگیرش کنیم."
بازم گزارش پلیس داریم.
افسر "رایز"، افسر "وونگ"،
افسر "مورالس"، افسر "گرنت"...
همه این گزارش‌ها یه جورایی دارن یه داستان رو تعریف می‌کنن،
و اون داستان، داستان یه مردی نیست که می‌خواد از پلیس انتقام بگیره.
بلکه فکر می‌کنم خیلی از کسایی که توی این سالن هستن،
"ببر سفید" رو یه یار و یاور می‌دونن.
آقای "آیالا"، بیا در مورد زن و شوهر "بورگوس" صحبت کنیم.
چرا باید جونت رو به خطر بندازی و به سمت یه ماشین در حال سوختن بدویی تا دو نفر که نمی‌شناسی رو نجات بدی؟
وجدان آدم اینو می‌گه.
در مورد "جیانا مورینو" چی؟
بازم خودت رو به دردسر انداختی. چرا؟
وجدان آدم اینو می‌گه.
و وقتی دیدی افسر "بارلو" تو هچله،
رفتی کمکش، در حالی که بقیه در می‌رفتن. چرا؟
وجدان آدم اینو می‌گه.
پلیس گفته که "هکتور" بهشون حمله کرده،
و اینکه یهو از ناکجا آباد پیداش شده. این چیزیه که اونا می‌گن.
ولی آخه چرا "هکتور"، "ببر سفید"...
چرا باید همچین کاری بکنه بدون اون طلسمی
که بهش قدرت و زور ماورایی می‌ده؟
اصلا کدوم یکی از شماها می‌ره دعوا در حالی که یه دستش از پشت بسته شده باشه؟
من که نمی‌رم.
هر شب، "هکتور آیالا" جونش رو کف دستش می‌گیره
تا محله‌اش رو امن نگه داره، تا از اجتماعش محافظت کنه.
حالا از خودتون بپرسین،
به نظرتون همچین آدمی از اوناشه که
یه افسر پلیس رو با خونسردی بکشه؟
اون یه آدم با شرفه.
مردم اینو می‌گن. پلیس اینو می‌گه.
ماسک و نقاب، آدم رو نمی‌سازه.
چه "هکتور آیالا" لباس "ببر سفید" رو بپوشه چه نپوشه،
اون یه قهرمانه.
ممنون.
من هر روز صبح بیدار می‌شم، زنم رو می‌بوسم و به بچه‌هام زنگ می‌زنم،
و می‌رم سر کار تا به مردم این شهر بزرگ خدمت کنم،
و هر یکشنبه می‌رم کلیسا،
و روی صندلی همیشگیم می‌شینم و به کلیسام پول می‌دم،
و بعدش با ماشین می‌رم "کویینز" تا مادرم رو ببینم.
یعنی اینا منو آدم خوبی می‌کنه؟
این یه سوال انحرافی بود.
راستش، این یه فرض غلطه.
آدمای خوب می‌تونن کارای بد بکنن.
آدمای بد هم می‌تونن کارای خوب بکنن.
آدما... همه‌مون.
ما پیچیده و قاطی پاتی هستیم و هم می‌تونیم خوب باشیم هم بد.
درسته که "هکتور آیالا" یه کارای خوبی کرده.
ولی آیا این یعنی که دیگه نمی‌تونه هیچ کار بدی بکنه؟
معلومه که نه.
می‌دونین وقتی یه آدم رو قطار زیر می‌گیره چه بلایی سرش میاد؟
وقتی ۹۰ هزار و ۷۱۸ کیلوگرم فولاد به بدنت می‌خوره،
همه استخونات می‌شکنه و همه اعضای بدنت از جا کنده می‌شه،
و بدنت مثل بادکنکای سیرک که پر از خون باشن، مچاله می‌شه.
ولی نکته جالبش اینه که زنده می‌مونی.
تا وقتی که قطار رو حرکت ندن، نمی‌میری،
و اون موقع است که بدنت منفجر می‌شه.
و این دقیقا همون بلاییه که سر افسر "شانهان" اومد
وقتی "هکتور آیالا" هلش داد جلوی اون قطار.
ولی خب، ما باید اینو ببخشیم، درسته؟
چون یه کارای خوبی برای مردم کرده.
چون "وجدانش اینو می‌گفته."
یه نگاه به دور و برتون بندازین.
این مردا و زن‌هایی که اینجا نشستن، افسرای پلیس هستن.
اونا قسم خوردن که از مردم محافظت کنن، حتی اگه جونشون به خطر بیفته.
و هر روز، این مردای شجاع و زن‌های شجاع
میان تا به مردم این شهر خدمت کنن، به من و شما خدمت کنن،
و همه‌ی این کارا رو بدون ماسک و نقاب انجام می‌دن.
اگه "هکتور" فقط می‌خواست کار خوب برای محله‌اش بکنه، پس چرا قایم می‌شه؟
چون تا اونجایی که من خبر دارم،
قهرمانای واقعی لازم نیست قایم بشن.
سلام.
خوبی؟
هیئت منصفه به نتیجه رسیدن؟
بله، جناب قاضی.
متهم بلند شه.
تو پرونده‌ی دادستانی علیه "هکتور آیالا"،
به جرم قتل درجه یک،
هیئت منصفه نظرش اینه که متهم...
بی‌گناهه.
به جرم قتل درجه دو،
هیئت منصفه نظرش اینه که متهم بی‌گناهه.
به جرم قتل غیرعمد درجه یک،
هیئت منصفه نظرش اینه که متهم بی‌گناهه.
پرونده مختومه اعلام می‌شه.
تبریک می‌گم رفیق.
آقای "آیالا"، شما می‌تونید برید.
ممنون، جناب قاضی. ممنون.
- ممنون. - تبریک می‌گم "هکتور".
از همه‌تون ممنونم. ممنون.
آقای "مورداک"، در جواب شهردار "فیسک" چی دارید بگید؟
ایشون شما و بقیه پارتیزان‌ها رو قاتلای پلیس خطاب کردن.
من به همه می‌گم که ما شکرگزاریم که عدالت اجرا شد.
فعلاً دیگه حرفی ندارم. ممنون.
"تبرئه شدن 'هکتور آیالا'، آزادی پارتیزان 'ببر سفید'"
"دنیل".
بله قربان.
اون دوست خبرنگارت، "بی‌بی"...
با عرض معذرت قربان، ما تو روزنامه "تایمز" هم رفیق زیاد داریم.
بهش بگو می‌خوام دوباره ببینمش.
چشم، حتماً.
عاشق مردیم که آشپزی می‌کنه.
و اینکه آدم تنها تو یه جای عمومی شام بخوره، خیلی دلگیره.
دقیقا.
"مت مورداک" اینجوری پیروزیش رو جشن می‌گیره؟
پرونده "آیالا" رو بُردی، حالا می‌تونی از غنیمت‌هاش حال کنی؟
هنوز نه. یه چیزی کمه.
من و شریک قدیمی‌م،
بعد از اینکه از دانشکده حقوق زدیم بیرون، حسابی بی‌پول بودیم،
واسه همین هر چی پول داشتیم جمع می‌کردیم تا یه شیشه ویسکی "اُمیلفینی" تو دفترمون داشته باشیم.
"اُمیلفینی"
بازش نمی‌کردیم مگه اینکه برنده شیم.
خلاصه بگم که اون شیشه اول خیلی خیلی طول کشید تا تموم شه.
یه رسم کوچیک و باحال که یادمون بندازه...
که این سیستم، گاهی وقتا جواب می‌ده.
داری از رفیقت "فاگی نلسون" میگی، مگه نه؟
آره.
داشتم با خودم می‌گفتم کِی می‌خوای ازش برام بگی.
خوب بلد بود چطوری از لحظه‌های خوشی، وقتی از راه می‌رسن، حال کنه.
خب پس...
می‌زنیم به سلامتی مردی که دستپختش حرف نداره،
و پرونده‌ای که قشنگ ترکوندی،
و "فاگی نلسون".
خدا بیامرزدشون.
حکم "آیالا" یه شکست کامل برای عدالته.
ولی قربان، دادگاه و هیئت منصفه گفتن بی‌گناهه.
دادگاها گند می‌زنن، هیئت منصفه‌ها هم اشتباه می‌کنن. خودم این کاره‌ام.
حالا، یه پارتیزان نقاب‌دار،
اصلا یه قاتل، راست راست واسه خودش تو خیابونا راه میره.
و یکی از کارکشته‌ترین پلیسای نیویورک کپه‌ی مرگش رو گذاشته.
آسون نیست.
این پارتیزان‌ها واسه هر
جامعه‌ای که قانون توش حرف اول رو می‌زنه، یه خطر گنده‌ان.
کسی که صورتش رو با نقاب می‌پوشونه...
یه ترسوئه.
این پارتیزان‌ها قهرمان نیستن.
موقع کاندید شدن یه قولی دادم،
و تبرئه شدن "هکتور آیالا" باعث میشه که پاش وایسم.